Plany oddania Narodowi Polskiemu majątków kórnickich miał na uwadze Tytus Działyński, jak i jego syn Jan. Nie mogli ich zrealizować, ponieważ obawiali się, że majątki mogą być przejęte przez władze pruskie. Udało się to dzieło urzeczywistnić, kiedy w 1881 roku Władysław Zamoyski, siostrzeniec Jana, ostatniego z rodu Działyńskich, odziedziczył tę majętność.

Po zakończeniu I wojny światowej Władysław podjął na nowo kwestię przekazania majątku i rozpoczął konsultacje nad utworzeniem samodzielnej fundacji pod nazwą „Zakłady Kórnickie”. 16 lutego 1924 roku podczas audiencji u Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Stanisława Wojciechowskiego, Władysław i Maria Zamoyscy podpisali akt donacyjny, zwracając się do Sejmu i Senatu z prośbą o opiekę nad Fundacją.

Kolejnym krokiem było podpisanie 20 czerwca 1924 roku przed Sądem w Śremie aktu czyniącego z dóbr kórnicko-zakopiańskich Fundację pod nazwą „Zakłady Kórnickie”. Akt ten został skierowany przez Radę Ministrów do Sejmu RP, który uchwalił ustawę o Fundacji „Zakłady Kórnickie”, zatwierdzoną w dniu 30 sierpnia 1925 roku przez Senat. Patronat nad Fundacją objęli Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Prymas Polski.